7 kurşunla İSTİKLAL MARŞI

The Diablo · 01-11-2007, 14:55

Lütfen tamamını okuyun

Bir hakimin günlüğünden;

Yakın birliklerden timler getirildi, karakolun etrafına mayınlar döşendi, ağır silâhlarla takviyeler yapıldı ve baskın beklenmeye başlandı. En son gelen istihbaratta, baskının saati ve baskına katılacak terörist sayısı bile veriliyordu:

22 Ekim, 500 terörist.

Karakol o gün basılmadı. Bir gün sonra, bildirilen saatte cehennem başladı. Balkonumuzdan izlediğim dehşet dolu manzarada, daire hâline gelmiş teröristlerin, dairenin ortasına, gecenin karanlığında ateşleri parıldayan silâhları ateşlediklerini görüyordum. Karakolun, havan ve roket mermilerinin patladığı yerde oldugunu biliyorduk. Tam anlamıyla çember içine almışlardı.

Lojmandan ayrılıp, doğruca jandarmanın binasına gittik. Karakolun merkezi, telsizle, sürekli timlerden durumlarını bildirmelerini istiyor; dış emniyette bulunan timler de bu çağrılara cevap veriyor, havan ve uçaksavar ateşi istedikleri yerleri de tarif ediyorlardı. Bir süre sonra telsiz konuşmaları, timlerden birinin üzerine yoğunlaştı. Timden bir türlü cevap alınamıyordu. Üst üste defalarca çağrı yapılıyor, ancak bir türlü timle irtibata geçilemiyordu. Konuşmaları takip eden askerler timden ümitlerini kesmişlerdi. Ama bir yandan da çağrılar devam ediyordu.
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=171277

Bir saat kadar sonra, telsizden bitkin bir ses duyuldu:

“Yaralılarım var, yaralılarımı alın!”

Tüylerimiz diken diken olmustu. Hemen cevap verildi:

“Tamam Suat 3, sakin olun, az sonra birlik çıkacak.”

İlk yaralı haberi, bu saatlerdir aranan timden gelmişti. Tim komutanı konusurken arkadan silâh sesleri duyuluyordu. Herkes bu sözler üzerine yorum yapıyordu. Telsizin başındaki tim komutanlarından biri, bu timde şehit oldugundan emindi. Merkezden tekrar çağrı yapıldı.

“Suat 3, irtibati kesme. Sakin olun!” Cevapta bir değişiklik olmadı:

“Yaralılarım var. Kan kaybediyorlar.Yaralılarımı alın!”

Ve tam bir buçuk saat, beşer dakika arayla Suat 3 kodlu timle muhabere aynen bu sözlerle sürdü:

“Yaralılarımı alın!”;

“Sakin olun, geliyoruz!”

Hepimiz o time kimsenin yardıma gidemeyeceğini çok iyi biliyorduk. Karakola düşen mermi sayısında azalma olmuyor, aksine, takviye alan teröristler baskının şiddetini gittikçe artırıyorlardı. Kimsenin, değil karakolun dışına çıkmak, mevzi değiştirebilecek fırsatı dahi olmadığı apaçıktı.

Bir süre sonra, Suat 3’ün telsizinden hırs dolu kelimelerini işittik:

“Hemen gelip yaralılarımı almazsanız, karakola dönüp bölüğü tarayacağım.”

Hepimiz şoke olmustuk. Hemen tabur komutanı devreye girdi. Hemen hemen aynı sözcüklerle tim komutanına sakin olma çağrısı yaptı. Ama işe yaramıyordu. Tim komutanı

“Yaralılarımı alın!”

dışında başka bir şey demiyordu.

Tabur komutanının da telsizi bırakmasıyla, bir saat kadar daha tim komutanından ses çıkmadı.

Birer dakika arayla yapılan yoğun çağrılara cevap vermedi. Hepimiz tim komutanının da şehit olduğunu düşünüyorduk. İçim burkuluyor, başım dönüyor, tanık oldugum bu anlardan nefret ediyordum.
Telsizin başına tim komutanının okuldan devre arkadaşı geldi. Son bir ümitle eline mikrofonu alıp, cevap beklemeden, telsizin kodlarını da kullanmadan, konuşmaya basladı:
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=171277

“Devrem, ben Hüseyin. Geçmiş olsun, devrem! Biraz daha dayan, olur mu? Bak destek timleri yola çıktı. Sana doğru geliyorlar. Devrem, aman pes etme; olur mu?”

Telsizin mandalını bırakıp beklemeye başladı. Hepimiz duvara monteli telsiz cihazının hoparlör kısmına gözlerimizi dikmiş bekliyorduk. Ve konuştu: “Devrem, bölük komutanı nerede?”

Hepimiz derin bir “Oh!” çektik. Telsizden, “İzinde, devrem.” yanıtı verildi.
Suat 3, artık tükenen bir sesle konuşmayı sürdürdü:

“Ne olur, yaralılarımı alın! Ben de yaralıyım.”

O ana kadar kendisinin de yaralı oldugunu söylememisti. Hepimiz donup kalmıştık. Telsizin başındaki devre arkadaşı da bu sözü üzerine mikrofonu fırlattı ve odadan çıktı. Ben kapının hemen eşiğinde ayakta duruyor, duyduklarım ve gördüklerimle bir tarihe tanıklık ettiğimi düşünüyordum.

“Ben de yaralıyım”dan sonra yine ses kesildi. Sabaha kadar hiç konuşmadı. Yüzlerce kez yapılan çağrılara cevap vermedi. Artık onun şehit olduğuna ben de inanmıştım.

Gün ağarırken hepimiz yorgun düşmüş, telsizden yapılan “Suat 3! Konuşan Suat! Cevap ver!” çağrısından bıkmış hâlde bir köşede yığılmışken, birden telsizin mandalına basıldığını fark ettik.

Telsizden silâh sesleri geliyordu. Ve 10-15 saniye sonra hayatım boyunca unutamayacağım bir İstiklâl Marşı dinlemeye başladım. Mandala sürekli basıldığı için bütün telsizlerin konuşma imkânı durmustu. Çatışmanın altında yaralı bir tim komutanının, makamıyla söylediği İstiklâl Marşı’nı dinliyordum. Gözlerim dolmuştu. O ana kadar duyduğum en güzel İstiklâl Marşı idi.

Birinci dörtlüğü bitirdi. İkinci dörtlükte sesi çatallaştı. Kelimeler uzadı. Ama marşı söylemeyi bırakmadı. Bozuk bir ses tonuyla, kendini zorlayarak okumaya devam etti.

Marşı bitirdiğinde, ben de bitmiştim. Hemen orayı terk ettim. Bir daha onun sesini hiç duymadım.

Toplam 22 şehidin verildiği o baskın gecesinde, vücuduna saplanmış 7 merminin acısıyla söylediği İstiklâl Marşını ruhuma işleten tim komutanının ölmediğine ise hâlâ inanamıyorum...

Hâkimin anıları burada sona eriyor.

İşte Türk Subayı, işte Vatan Kahramanı!...

Taylan! · 01-11-2007, 16:45

Eline sağlık çok güzel bir yazı..
Tüylerim diken diken oldu..

canin cehenneme · 01-11-2007, 17:10

bu tür konulara nasıl yorum yapacağımı bilemiyorum ancak biz her zaman atalarımızın başarıları kahramanlıkları ile övünen bir milletiz ancak demekki kendi neslimiz de aynen onlar gibi kahraman.
konu için teşekkürler.

RUDEBOY · 01-11-2007, 17:52

bende okurken donup kaldım gözlerim doldu

AizHen · 01-11-2007, 19:51

Teşekkürler güzel yazı olmuş...Saygılar....

xrayyy · 01-11-2007, 20:12

Kardeşim sağol güzel paylaşım yoğun duygu hissettim keşke ben de orda olsaydım da o komutanla birlikte. ŞEHİT OLAYDIM !!

D3WR4N · 02-11-2007, 08:47

Alıntı:

Orjinal Mesaj Sahibi xrayyy

Kardeşim sağol güzel paylaşım yoğun duygu hissettim keşke ben de orda olsaydım da o komutanla birlikte. ŞEHİT OLAYDIM !!

kardeşim herkes şehit olmak isiyor ama kimseye nasip olmiyor...

sağol konu için kardeşim.

+Zafer · 02-11-2007, 09:08

işte bizim Türk Subayından anladığım budur. Vücudunda yedi mermi olduğu halde makamı ile istiklal Marşı söyleyen adamdır.

Okuyun Arkadaşlar, ve bu VATAN için kanlarını akıtan kahramanlarımızla övünün, gururlanın...

guresci · 02-11-2007, 20:19

bu yaziyi daha once deokumustum gercekten insan cok duygulaniyor...
ne soylesek bos ama su ulkede bukadar insanlarin kamplasmasini gerektirecek sebepleri de bir turlu anlamıyorum...
arada birsuru yiğidimiz kaybolup gidiyor cok uzucu...

sudem · 02-11-2007, 20:30

Bu güzel ve duygu seli yazıyı paylaştığın için teşekkür ettim

saba · 12-11-2007, 11:16

Toprak Eğer Uğrunda ölen Varsa V A T A N D I R..!

01-11-2007, 14:55	#1
The Diablo Daimi Üye Kayıt Tarihi: Dec 2006 Üye numarası: #99608 Yer: Cehennet Mesaj sayısı: 542 Karma etkisi: 189 Karma: 18397	7 kurşunla İSTİKLAL MARŞI Lütfen tamamını okuyun Bir hakimin günlüğünden; Yakın birliklerden timler getirildi, karakolun etrafına mayınlar döşendi, ağır silâhlarla takviyeler yapıldı ve baskın beklenmeye başlandı. En son gelen istihbaratta, baskının saati ve baskına katılacak terörist sayısı bile veriliyordu: 22 Ekim, 500 terörist. Karakol o gün basılmadı. Bir gün sonra, bildirilen saatte cehennem başladı. Balkonumuzdan izlediğim dehşet dolu manzarada, daire hâline gelmiş teröristlerin, dairenin ortasına, gecenin karanlığında ateşleri parıldayan silâhları ateşlediklerini görüyordum. Karakolun, havan ve roket mermilerinin patladığı yerde oldugunu biliyorduk. Tam anlamıyla çember içine almışlardı. Lojmandan ayrılıp, doğruca jandarmanın binasına gittik. Karakolun merkezi, telsizle, sürekli timlerden durumlarını bildirmelerini istiyor; dış emniyette bulunan timler de bu çağrılara cevap veriyor, havan ve uçaksavar ateşi istedikleri yerleri de tarif ediyorlardı. Bir süre sonra telsiz konuşmaları, timlerden birinin üzerine yoğunlaştı. Timden bir türlü cevap alınamıyordu. Üst üste defalarca çağrı yapılıyor, ancak bir türlü timle irtibata geçilemiyordu. Konuşmaları takip eden askerler timden ümitlerini kesmişlerdi. Ama bir yandan da çağrılar devam ediyordu. Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=171277 Bir saat kadar sonra, telsizden bitkin bir ses duyuldu: “Yaralılarım var, yaralılarımı alın!” Tüylerimiz diken diken olmustu. Hemen cevap verildi: “Tamam Suat 3, sakin olun, az sonra birlik çıkacak.” İlk yaralı haberi, bu saatlerdir aranan timden gelmişti. Tim komutanı konusurken arkadan silâh sesleri duyuluyordu. Herkes bu sözler üzerine yorum yapıyordu. Telsizin başındaki tim komutanlarından biri, bu timde şehit oldugundan emindi. Merkezden tekrar çağrı yapıldı. “Suat 3, irtibati kesme. Sakin olun!” Cevapta bir değişiklik olmadı: “Yaralılarım var. Kan kaybediyorlar.Yaralılarımı alın!” Ve tam bir buçuk saat, beşer dakika arayla Suat 3 kodlu timle muhabere aynen bu sözlerle sürdü: “Yaralılarımı alın!”; “Sakin olun, geliyoruz!” Hepimiz o time kimsenin yardıma gidemeyeceğini çok iyi biliyorduk. Karakola düşen mermi sayısında azalma olmuyor, aksine, takviye alan teröristler baskının şiddetini gittikçe artırıyorlardı. Kimsenin, değil karakolun dışına çıkmak, mevzi değiştirebilecek fırsatı dahi olmadığı apaçıktı. Bir süre sonra, Suat 3’ün telsizinden hırs dolu kelimelerini işittik: “Hemen gelip yaralılarımı almazsanız, karakola dönüp bölüğü tarayacağım.” Hepimiz şoke olmustuk. Hemen tabur komutanı devreye girdi. Hemen hemen aynı sözcüklerle tim komutanına sakin olma çağrısı yaptı. Ama işe yaramıyordu. Tim komutanı “Yaralılarımı alın!” dışında başka bir şey demiyordu. Tabur komutanının da telsizi bırakmasıyla, bir saat kadar daha tim komutanından ses çıkmadı. Birer dakika arayla yapılan yoğun çağrılara cevap vermedi. Hepimiz tim komutanının da şehit olduğunu düşünüyorduk. İçim burkuluyor, başım dönüyor, tanık oldugum bu anlardan nefret ediyordum. Telsizin başına tim komutanının okuldan devre arkadaşı geldi. Son bir ümitle eline mikrofonu alıp, cevap beklemeden, telsizin kodlarını da kullanmadan, konuşmaya basladı: Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=171277 “Devrem, ben Hüseyin. Geçmiş olsun, devrem! Biraz daha dayan, olur mu? Bak destek timleri yola çıktı. Sana doğru geliyorlar. Devrem, aman pes etme; olur mu?” Telsizin mandalını bırakıp beklemeye başladı. Hepimiz duvara monteli telsiz cihazının hoparlör kısmına gözlerimizi dikmiş bekliyorduk. Ve konuştu: “Devrem, bölük komutanı nerede?” Hepimiz derin bir “Oh!” çektik. Telsizden, “İzinde, devrem.” yanıtı verildi. Suat 3, artık tükenen bir sesle konuşmayı sürdürdü: “Ne olur, yaralılarımı alın! Ben de yaralıyım.” O ana kadar kendisinin de yaralı oldugunu söylememisti. Hepimiz donup kalmıştık. Telsizin başındaki devre arkadaşı da bu sözü üzerine mikrofonu fırlattı ve odadan çıktı. Ben kapının hemen eşiğinde ayakta duruyor, duyduklarım ve gördüklerimle bir tarihe tanıklık ettiğimi düşünüyordum. “Ben de yaralıyım”dan sonra yine ses kesildi. Sabaha kadar hiç konuşmadı. Yüzlerce kez yapılan çağrılara cevap vermedi. Artık onun şehit olduğuna ben de inanmıştım. Gün ağarırken hepimiz yorgun düşmüş, telsizden yapılan “Suat 3! Konuşan Suat! Cevap ver!” çağrısından bıkmış hâlde bir köşede yığılmışken, birden telsizin mandalına basıldığını fark ettik. Telsizden silâh sesleri geliyordu. Ve 10-15 saniye sonra hayatım boyunca unutamayacağım bir İstiklâl Marşı dinlemeye başladım. Mandala sürekli basıldığı için bütün telsizlerin konuşma imkânı durmustu. Çatışmanın altında yaralı bir tim komutanının, makamıyla söylediği İstiklâl Marşı’nı dinliyordum. Gözlerim dolmuştu. O ana kadar duyduğum en güzel İstiklâl Marşı idi. Birinci dörtlüğü bitirdi. İkinci dörtlükte sesi çatallaştı. Kelimeler uzadı. Ama marşı söylemeyi bırakmadı. Bozuk bir ses tonuyla, kendini zorlayarak okumaya devam etti. Marşı bitirdiğinde, ben de bitmiştim. Hemen orayı terk ettim. Bir daha onun sesini hiç duymadım. Toplam 22 şehidin verildiği o baskın gecesinde, vücuduna saplanmış 7 merminin acısıyla söylediği İstiklâl Marşını ruhuma işleten tim komutanının ölmediğine ise hâlâ inanamıyorum... Hâkimin anıları burada sona eriyor. İşte Türk Subayı, işte Vatan Kahramanı!...

12-11-2007, 11:16	#11
saba Çırak Kayıt Tarihi: Nov 2007 Üye numarası: #157131 Yer: BURSA Mesaj sayısı: 4 Karma etkisi: 0 Karma: 10	Oku Ve Ağla.. Toprak Eğer Uğrunda ölen Varsa V A T A N D I R..! Attached Thumbnails

Konu Araçları	Bu Konuda Ara
Printer Çıktısını Göster Sayfayı Emaille Yolla	Bu Konuda Ara: Gelişmiş Arama

01-11-2007, 16:45	#2
Taylan! Forum Kalfası Kayıt Tarihi: Jul 2005 Üye numarası: #27849 Yer: Antakya / HATAY Mesaj sayısı: 1,619 Karma etkisi: 977 Karma: 96907	Eline sağlık çok güzel bir yazı.. Tüylerim diken diken oldu..

01-11-2007, 17:10	#3
canin cehenneme Forum Kalfası Kayıt Tarihi: Mar 2005 Üye numarası: #6072 Mesaj sayısı: 829 Karma etkisi: 778 Karma: 77084	bu tür konulara nasıl yorum yapacağımı bilemiyorum ancak biz her zaman atalarımızın başarıları kahramanlıkları ile övünen bir milletiz ancak demekki kendi neslimiz de aynen onlar gibi kahraman. konu için teşekkürler.

01-11-2007, 17:52	#4
RUDEBOY Forum Ustası Kayıt Tarihi: Nov 2005 Üye numarası: #38888 Yer: in dibi Mesaj sayısı: 10,690 Karma etkisi: 18559 Karma: 1854216	bende okurken donup kaldım gözlerim doldu

01-11-2007, 19:51	#5
AizHen 1st Class WarrioR Kayıt Tarihi: Dec 2006 Üye numarası: #99578 Yer: İstanbul Mesaj sayısı: 4,236 Karma etkisi: 2848 Karma: 283847	Teşekkürler güzel yazı olmuş...Saygılar....

01-11-2007, 20:12	#6
xrayyy Cool Üye Kayıt Tarihi: Aug 2005 Üye numarası: #32147 Mesaj sayısı: 194 Karma etkisi: 72 Karma: 6544	Kardeşim sağol güzel paylaşım yoğun duygu hissettim keşke ben de orda olsaydım da o komutanla birlikte. ŞEHİT OLAYDIM !!

02-11-2007, 09:08	#8
+Zafer Forum Ustası Kayıt Tarihi: Aug 2007 Üye numarası: #140016 Yer: MERSİN Mesaj sayısı: 12,463 Karma etkisi: 64233 Karma: 6421621	işte bizim Türk Subayından anladığım budur. Vücudunda yedi mermi olduğu halde makamı ile istiklal Marşı söyleyen adamdır. Okuyun Arkadaşlar, ve bu VATAN için kanlarını akıtan kahramanlarımızla övünün, gururlanın...

02-11-2007, 20:19	#9
guresci Hızlı Çırak Kayıt Tarihi: Mar 2005 Üye numarası: #3494 Mesaj sayısı: 77 Karma etkisi: 0 Karma: -190	bu yaziyi daha once deokumustum gercekten insan cok duygulaniyor... ne soylesek bos ama su ulkede bukadar insanlarin kamplasmasini gerektirecek sebepleri de bir turlu anlamıyorum... arada birsuru yiğidimiz kaybolup gidiyor cok uzucu...

02-11-2007, 20:30	#10
sudem Forum Ustası Kayıt Tarihi: Sep 2007 Üye numarası: #145665 Yer: sevdiklerimin yanı Mesaj sayısı: 2,537 Karma etkisi: 21318 Karma: 2131123	Bu güzel ve duygu seli yazıyı paylaştığın için teşekkür ettim

Şu Anda Konuyu Görüntüleyenler: 1 (0 üye ve 1 misafir)