Atamız ve Çocuklar

MuRaTTK

ATATÜRK ve ÇOCUKLAR

Düğün, O'nun varlığı ile son sınırına ulaşan bir neşe içinde geçmişti.
Ata, ayrılmak üzere ayağa kalkınca, kendisini uğurlamak için halk, iki sıra diziliverdi.
Sevecen bakışlarını sağa sola yönelterek, yavaş yavaş ilerlerken, bir yerde durakladı, sonra durdu. Elini, yedi sekiz yaşlarında bir kız çocuğunun başına uzattı. Çocuğun arkasında yer alan ve anası ile babası olduğu belli olan çifte yavaşça seslendi: "Öpeyim mi?"
Herkesi derinden duygulandıran bu isteği, anne ile baba yerinde bir minnetle karşıladılar.
Atatürk, çocuğu iki eliyle kaldırdı, öptü ve bıraktı. Fakat sahne bununla kapanmış olmadı.
Uyanık ve duygulu çocuk: "Ben de öpeyim, ne olursunuz Atatürk, ben de sizi öpeyim." diye direndi.
Ata, belki de hiç ummadığı halde, kendisine babalık mutluluğu tattıran bu içten davranışı, çocuğu bir daha yerden alarak yüzüne yaklaştırmakla karşıladı.
Halk; bu dokunaklı sahneyi, gözleri yaşlı alkışlayarak kutlu kılarken, o çelik iradeli insanın da iki damla gözyaşını tutamadığını gördü.


Atatürk sünnet düğününde...

Mehtaplı bir yaz sonu gecesi, Boğaziçi kıyılarını okşarcasına bir motor geçiyordu. İlk geçişi değildi. Herkes o motoru tanır, içinde kimin bulunduğunu bilir, bildiği için de tekne daha uzaktan görünür görünmez kadın erkek, çoluk çocuk, herkes kıyılara dökülür, yalı pencerelerinden sarkar, çılgınca alkış tutarak "Hoş geldin, yaşa Atatürk!" diye haykırırdı. Sevinç göz yaşlarını da tutamazdı. Atatürk de halkın bu coşkun sevgisini elini sallayarak, kadehini kaldırarak karşılardı.

O gece de öyle olmuştu. Acar motoru önce Rumeli yakasını kıyı kıyı geçmiş, sonra Anadolu yakası boyunca geri dönüyordu.

Bir yalının önünden geçilirken, bahçede, sevinçli bir olayı kutlamakta olduğu belli olan bir topluluğun alkışları arasında yalvaran, direnen çağrı haykırışları yükseldi.
Ata, "Yanaşalım." dedi. Böylece, sünnet düğünü olduğu anlaşılan bu derneğe Ata'nın katılması oradakiler için unutulmayacak bir mutluluk oldu. Atatürk çocukları sevdi analarını babalarını kutladı; ortalığı bir bayram havası kapladı.
Ata bir aralık kalem kağıt alıp yazdığı bir tezkereyi çocukların babasına şu sözleri de katarak verdi:
- Biz düğününüz olduğunu bilseydik tedarikli gelirdik, şimdi yanımızda çocukları sevindirecek bir şeyimiz yok. Siz yarın bu kağıtla İş Bankası'na uğrar, sonra çocuklara bizim adımıza birer armağan alırsınız.
Çocukların babası kağıdı saygı ile eline aldı ve:
- Atam, dedi, alınacak hiç bir armağan sizin imzanızı taşıyan bu kağıt değerince olamaz; izin verin, biz bunu ailemizin ve çocuklarımızın sonsuz bir övüncü olarak saklayalım.
Ata, adamın bu ince düşünüşünden ve tok gözlülüğünden çok daha duygulandı ve şu yanıtı verdi:
- Peki, siz bu kağıdı saklayın, ama yarın yine bankaya uğrayın ve çocukları bizim adımıza sevindirin.

Atatürk'ün çocuklara bakışı

Türkiye Cumhuriyeti çocukları, kültürel insanlardır. Yani hem kendileri kültür sahibidirler, hem de bu özelliği muhitlerine ve bütün Türk milletine yaymakta olduklarına kanidirler.


Atatürk'ün çocuklara ve gençlere olan güveni

Gençliği yetiştiriniz. Onlara ilim ve irfanın (kültürün) müspet fikirlerini veriniz. İstikbalin aydınlığına onlarla kavuşacaksınız. Hür fikirler tatbik (uygulama) mevkiine konduğu vakit Türk milleti yükselecektir.