Kurb(Allah'a Yakınlık)

NeCoLaS · 03-09-2010, 12:54

KURB (ALLAH'A YAKINLIK)

AllahuTeâlâ,peygamberiHz.Muhammed'e(s.a.v) şöyle buyurmuştur:
''Secde et de Rabb'ine yaklaş.''45
Hadis-i şerifte şöyle buyurulmuştur: ''Kulun Rabb'ine en yakın olduğu an, secdede olduğu zamandır.''46
Secde eden kimse, kendisine secdelerin tadı tattırıldığı zaman Allah'a yakın olur; çünkü bu durumda kul, secdesiyle, kâinatta var olmuş ve olacak bütün varlıkları kalbinden silerek, yüce Allah'ın azameti önünde secde etmektedir.
Bir tanesi şöyle demiştir: ''İlahi huzurda durduğumda, 'Yâ Allah, yâ Rabb'i! şeklinde hitap etmek bana dağlardan daha ağır geliyor.'' Kendisine, ''Niçin?'' diye sorulunca, şu cevabı vermiştir: ''Çağırmak, perde arkasından ve huzurda olmayana yapılır. Sen hiç, aynı mecliste olanların birbirini çağırdığını gördün mü?''

Gerçekten bunlar, birtakım mânevî işaretler, güzel düşünceler ve ince mânalardır. Bu zâtın anlattığı, içinde ilâhî yakınlığın elde edildiği şerefli bir makamdır. Fakat onun ifadesi, mahviyet halini gösteriyor ve mânevî sarhoşluğu haber veriyor.
Bu hal, mânevî sarhoşluğun kendisine hâkim olması ve mahviyet halinin kuvvetinden dolayı, nefsi, ruhunun nuru içinde kaybolmuş kimsede olur. Bu halden uyanıp kendine geldiği zaman, ruh nefisten, nefis de ruhtan ayrılıp kurtulur; her biri kendi mahal ve makamına döner. İşte o zaman kul, devamlı ihtiyaç hali içinde yalvaran ve kulluk içinde olan mutmain nefsin diliyle, ''Yâ Allah, yâ Rabbi!'' der.

Bu makamda ruh, söz etmekten uzak olgun haliyle mânevî fetihleri müşahede ile meşgul olur. Bu kimse, birinciden daha kamil ve Hakk'a daha yakındır; çünkü o, ruhunun mânevî fetihler içinde tek başına olmasıyla kurbiyet makamının hakkını tam olarak korumuştur. Ayrıca o, nefsinin fakirliğini anlayıp hakka yönelme mahalline dönmesi ve ilâhî yakınlıktan aldığı feyiz sayesinde güzel kulluk vazifelerini yerine getirmiştir. Kul, nefsi ile güzel kulluk yaparken, ruhunun elde ettiği mânevî haller de sürekli artmıştır.
Cüneyd-i Bağdâdî (k.s) der ki: ''Allahu Teâlâ, kullarının kalbine, onların kendisine yakın olduğu ölçüde yakın olur; öyleyse kalbinin neye yakın olduğuna bak!''

Ebû Ya'kûb es-Sûsî ise şöyle der: ''Kul, Allahu Teâlâ'ya yaklaşma halinde olduğu sürece, bu yaklaşmasında, yaklaştığını görmesinden kaybolmayınca, gerçekten yakın olmuş olmaz. Allah'a yaklaştığını görme halinden kurtulunca, o zaman asıl yakınlık gerçekleşir.''
Bir tanesi bu mânada şunları söylemiştir:

Seni sırrımda bulunca, seslendi lisanım sana;
Bir mâna için toplandık, ayrıldık aynı mânada.

Eğer yüceliğin seni saklasa benim gözümden;
Aşkın bana yakın eder; seni ayırmam gönlümden.

Zünnûn el-Mısrî (rah) demiştir ki: ''Allahu Teâlâ'ya yakınlığı artan herkesin gönlünde O'nun heybeti de artar.''
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=417292
Sehl b. Abdullah et-Tüsterî (rah), ''Kurbiyet (Allah'a yakınlık) makamlarının en aşağısı hayâ (yüce Allah'tan utanmadır)'' demiştir.
Nasrâbâdî (rah) der ki: ''Sünnete uyarak mârifete, farzları eda ederek Allah'a yakılığa, nafileleri yerine getirerek de Allah'ın muhabbetine ulaşılır.''
Bütün hamdler sadece Allah'a aittir.

45-el-Alak 96/19.
46-Müslim, ''Salât'', 215; Ebû Dâvûd, ''Salât'', 147-148; Nesâî, ''Tatbîk'', 78.
Kaynak:İmam Gazali-Hak Yolunun Esasları

03-09-2010, 12:54	#1
NeCoLaS Banned Kayıt Tarihi: Nov 2008 Üye numarası: #282929 Yer: Dini Unsurlar Mesaj sayısı: 1,986 Karma etkisi: 0 Karma: 3370568	Kurb(Allah'a Yakınlık) KURB (ALLAH'A YAKINLIK) AllahuTeâlâ,peygamberiHz.Muhammed'e(s.a.v) şöyle buyurmuştur: ''Secde et de Rabb'ine yaklaş.''45 Hadis-i şerifte şöyle buyurulmuştur: ''Kulun Rabb'ine en yakın olduğu an, secdede olduğu zamandır.''46 Secde eden kimse, kendisine secdelerin tadı tattırıldığı zaman Allah'a yakın olur; çünkü bu durumda kul, secdesiyle, kâinatta var olmuş ve olacak bütün varlıkları kalbinden silerek, yüce Allah'ın azameti önünde secde etmektedir. Bir tanesi şöyle demiştir: ''İlahi huzurda durduğumda, 'Yâ Allah, yâ Rabb'i! şeklinde hitap etmek bana dağlardan daha ağır geliyor.'' Kendisine, ''Niçin?'' diye sorulunca, şu cevabı vermiştir: ''Çağırmak, perde arkasından ve huzurda olmayana yapılır. Sen hiç, aynı mecliste olanların birbirini çağırdığını gördün mü?'' Gerçekten bunlar, birtakım mânevî işaretler, güzel düşünceler ve ince mânalardır. Bu zâtın anlattığı, içinde ilâhî yakınlığın elde edildiği şerefli bir makamdır. Fakat onun ifadesi, mahviyet halini gösteriyor ve mânevî sarhoşluğu haber veriyor. Bu hal, mânevî sarhoşluğun kendisine hâkim olması ve mahviyet halinin kuvvetinden dolayı, nefsi, ruhunun nuru içinde kaybolmuş kimsede olur. Bu halden uyanıp kendine geldiği zaman, ruh nefisten, nefis de ruhtan ayrılıp kurtulur; her biri kendi mahal ve makamına döner. İşte o zaman kul, devamlı ihtiyaç hali içinde yalvaran ve kulluk içinde olan mutmain nefsin diliyle, ''Yâ Allah, yâ Rabbi!'' der. Bu makamda ruh, söz etmekten uzak olgun haliyle mânevî fetihleri müşahede ile meşgul olur. Bu kimse, birinciden daha kamil ve Hakk'a daha yakındır; çünkü o, ruhunun mânevî fetihler içinde tek başına olmasıyla kurbiyet makamının hakkını tam olarak korumuştur. Ayrıca o, nefsinin fakirliğini anlayıp hakka yönelme mahalline dönmesi ve ilâhî yakınlıktan aldığı feyiz sayesinde güzel kulluk vazifelerini yerine getirmiştir. Kul, nefsi ile güzel kulluk yaparken, ruhunun elde ettiği mânevî haller de sürekli artmıştır. Cüneyd-i Bağdâdî (k.s) der ki: ''Allahu Teâlâ, kullarının kalbine, onların kendisine yakın olduğu ölçüde yakın olur; öyleyse kalbinin neye yakın olduğuna bak!'' Ebû Ya'kûb es-Sûsî ise şöyle der: ''Kul, Allahu Teâlâ'ya yaklaşma halinde olduğu sürece, bu yaklaşmasında, yaklaştığını görmesinden kaybolmayınca, gerçekten yakın olmuş olmaz. Allah'a yaklaştığını görme halinden kurtulunca, o zaman asıl yakınlık gerçekleşir.'' Bir tanesi bu mânada şunları söylemiştir: Seni sırrımda bulunca, seslendi lisanım sana; Bir mâna için toplandık, ayrıldık aynı mânada. Eğer yüceliğin seni saklasa benim gözümden; Aşkın bana yakın eder; seni ayırmam gönlümden. Zünnûn el-Mısrî (rah) demiştir ki: ''Allahu Teâlâ'ya yakınlığı artan herkesin gönlünde O'nun heybeti de artar.'' Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=417292 Sehl b. Abdullah et-Tüsterî (rah), ''Kurbiyet (Allah'a yakınlık) makamlarının en aşağısı hayâ (yüce Allah'tan utanmadır)'' demiştir. Nasrâbâdî (rah) der ki: ''Sünnete uyarak mârifete, farzları eda ederek Allah'a yakılığa, nafileleri yerine getirerek de Allah'ın muhabbetine ulaşılır.'' Bütün hamdler sadece Allah'a aittir. 45-el-Alak 96/19. 46-Müslim, ''Salât'', 215; Ebû Dâvûd, ''Salât'', 147-148; Nesâî, ''Tatbîk'', 78. Kaynak:İmam Gazali-Hak Yolunun Esasları

Konu Araçları	Bu Konuda Ara
Printer Çıktısını Göster Sayfayı Emaille Yolla	Bu Konuda Ara: Gelişmiş Arama