Türkler ve arkada bıraktıkları değerler ile ilgili müthiş bir yaşanmış öykü

Romeo34

Biraz uzun ama mükemmel bir hikaye.

Yasanmis Bir Öykü

(Bu yasanmis öyküyü aktaran, sayin Dr. Ömer Musoglu 85 yasindadir ve halen
Istanbul Moda''da oturmaktadir.) Her Türk''ün ibretle okuyacagi bu öyküyü
sütunuma almakta yarar gördüm:

1957 yilinda Istanbul Tip Fakültesi''nden mezun olup ihtisas yapmak üzere
ABD''ye gitmistim. Görev yaptigim hastahanede basimdan geçen ilginç bir hadiseyi
söyledir:

Amerika''ya gittigim ilk yillar... New York''da Medical Center Hospital''da
görev almistim. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak,
elektrokardiyografi çekmek gibi isler... Yeni gelmis doktorlar hemen dogrudan
hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diger zamanlarda da laboratuvarda
çalisiyorum. Bir hastaya gittim. Yaslica bir adam, tahminen yetmis bes
yaslarinda. "kan verecegim kolunuzu açar misiniz?" dedim. Adamcagiz kanserdi ve
ayni zamanda kansizdi. Kolunu açtim, baktim pazusunda Türk bayragi dövmesi var.
Çok ilgimi çekti, kendisine sormadan edemedim: "Siz Türk müsünüz?"

Kaslarini yukariya kaldirarak "hayir" manasina bir isaret yapti. Ama ben hala
merak ediyorum. "Peki bu kolunuzdaki Türk bayragi nedir?" "Aldirma öylesine bir
sey iste." dedi.
Ben yine israrla: "Fakat benim için bu çok önemli, çünkü bu benim milletimin
bayragi, benim bayragim..." Bu söz üzerine gözlerini açti. Derin derin yüzüme
bakti ve mirlti halinde sordu:

"Siz Türk müsünüz?"

-Evet Türk''üm.

Ihtiyar gözlerime tanidik bir göz ariyor gibi bakti. Anlatmaya basladi:

"Yil 1915.Çanakkale diye bir yer var Türkiye''de. Orada savasmak üzere bütün
Hiristiyan devletlerden asker topluyorlardi. Ben, Avustralya Anzaklarindandim.
Ingilizler bizi toplayip dediler ki: "Barbar Türkler Hiristiyan dünyasini yakip
yikacaklar. Bütün dünya o barbarlara karsi cephe açmis durumda. Birlik olup
üzerlerine gidecegiz. Bu savas çok önemlidir."
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=51346

Biz de inandik sözlerine ve savasmak isteyenler arasina katildik. Beynimizi
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=51346
yikayan Ingilizler Türklere karsi topladigi askerlerin tamamini Çanakkale''ye
sevk ediyormus. Bizi gemilere doldurup Misir''a getirdiler, orada birkaç ay
talim gördük, sonra da bizi alip Çanakkale''ye getirdiler.

Savasin siddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düsen gülleler sulari
metrelerce yukari fiskirtiyor, gökyüzünde havai fisekler geceyi gündüze
çeviriyordu. Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatinin
baharinda can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti
gördükçe sasiriyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün oldugumuz gibi sayi
bakimindan da fazlaydik. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren sey neydi? Ilk
baslarda zannediyordum ki Ingilizlerin bize anlattigi gibi Türkler barbarliktan
böyle saldiriyorlar: Meger bu barbarliktan degil yüreklerindeki vatan
sevgisinden kaynaklaniyormus.

Biz karaya çiktik. Taarruz edecegiz, bizi püskürtüyorlar. Tekrar taarruz
ediyoruz, bizi yine püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz... Derken böyle bir
taarruzda basimdan yedigim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmisim. Gözlerimi
açtigimda kendimi yabanci insanlarin arasinda buldum. Nasil korktugumu
anlatamam. Ingilizler bize Türkleri barbar, vahsi kimseler olarak tanitti ya...
Ama dikkat ettim, bana hiç de öfkeli bakmiyorlar, yaralarimi sarmislar. Iyice
kendime gelince bu defa çantalarinda bulunan yiyeceklerinden ikram ettiler bana.
Iyi biliyorum ki onlarin yiyecekleri çok çok azdi. Bu haldeyken bile kendileri
yemeyip bana ikram ediyorlardi. Sok oldum dogrusu. Dedim ki kendi kendime: "Bu
adamlar isteseler beni su anda öldürürler ama öldürmüyorlar, beni doyuruyorlar.
Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Halbuki beni cephenin gerisine
götürdüler."

Biz esirlere misafir gibi davraniyorlardi. Bu duygularla ''Yaziklar olsun bana''
dedim. Böyle asil insanlarla ben niye savasiyorum, niye savasmaya gelmisim? Bu
Ingiliz milleti ne yalanciymis, ne kadar Türk düsmaniymis'' diyerek pisman
oldum. Ama bu pismanligim fayda etmiyor ki... Bu iyilige karsi ne yapsam diye
düsündüm durdum günlerce. Nihayet bizi serbest biraktilar.

Memleketime döndüm. Iste memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için
koluma bu Türk bayragi dövmesini yaptirdim. Bu bayragin esrari bu iste."

Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: "Talihin cilvesine
bakin ki o zaman ölmek üzereyken yaralarimi iyilestirerek sihhate kavusmama çaba
sarfeden Türklerdi. Simdi de Amerika gibi bir yerde yillar sonra yine
iyilestirmeye çaba sarfeden bir Türk... Ne garip degil mi? Avustralya''dan
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=51346
Amerika''ya gelirken bir Türkle böyle karsilasacagimi hiç tahmin etmezdim. Siz
Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsiniz. Bizi hep kandirmislar, buna
bütün kalbimle inaniyorum."

Bu sözlerin ardindan nemli gözlerle "Bana adinizi söyler misiniz?" dedi. "Ömer"
cevabini verdim. Merakla tekrar sordu: "Peki niçin Ömer ismini vermisler sana?"

-Babam Müslümanlarin ikinci halifesinin isminden ilham alarak bana Ömer adini
vermis.
-Senin adin Müslüman adi mi?

Ben, "Evet, Müslüman adi." deyince yüzüme bakti, dogrulmak istedi. Onun yatakta
oturmasina yardim ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki: "Senin
adin güzelmis. Benim adim simdiye kadar Josef Miller'' simdiden sonra "Anzakli
Ömer" olsun." "Olsun" dedim.

-Peki hekim beni Müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu?

Sasirdim, nasil da birdenbire Müslüman olmaya karar vermisti? Meger o bunu hep
düsünüyormus da kimseyle konusup soramadigi için gerçeklestirememis. "Tabii"
dedim. "Müslüman olmak çok kolay." Sonra kendisine imanin ve Islam''in
sartlarini anlattim, kabul etti. Hem kelime-i sehadet getiriyor, hem de
agliyordu. Mirildandi: "Siz Müslümanlar tesbih çekersiniz, bana da bir tesbih
bulsan da ben de yattigim yerden tesbih çekerek Tanri''yi ansam olur mu?"

Bu sözden de anladim ki dedelerimiz savas esnasinda Tanri''yi zikretmeyi ihmal
etmiyormus. Sonrasinda bir tesbih bularak kendisine getirdim. Hasta yataginda
tesbih çekiyor, biz de tedavisiyle ilgileniyorduk. Bir gün yanina gittigimde
samimi bir sekilde rica etti: "Beni yalniz birakma olur mu?"

-Ne gibi Ömer amca?
-Ara sira gel de bana Islam''i anlat! Sen çok güzel seylerden bahsediyorsun. O
sözleri duydukça kalbim ferahliyor.

O günden sonra her gün yanina gittim, bildigim kadariyla dinimizi anlattim.
Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatirlamiyorum,
hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum:
"Doktor Ömer, lütfen 217 numarali odaya gelin!"

Hemen yukari çiktim. Ömer amcanin odasina vardigimda gördügüm manzara aynen
söyleydi: Sag elinde tesbih, açik duran sol kolunun pazusunda dövme Türk
bayragi, gögsünde imaniyla koskoca Anzakli Ömer son anlarini yasiyordu.

Hemen basucuna oturdum, kendisine kelime-i sehadet söylettim, o sekilde
kucagimda ruhunu teslim etti...
Ne yalan söyleyeyim agladim, agladim...

---Alıntıdır---