Türklerin Asaleti !!

MmMüqé! · 02-10-2007, 23:11

1957 Yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden Doktor Ömer Muşluoğlu* görev yaptığı hastanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatmaktadır:

Amerika 'ya gittiğim ilk yıllar. New York’ta* Medical Center Hospital' da görev almıştım. Fakat vazifem kan almak* kan vermek* serum takmak* elektrokardiyografi çekmek gibi işler.. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direkt olarak hasta muayenesine* tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuvarda çalışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam* tahminen yetmiş beş yaşlarında.

—Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız? Dedim.

Adamcağız kanserdi ve aynı zamanda kansızdı. Kolunu açtım* baktım pazusunda bir Türk bayrağı dövmesi var. Çok ilgimi çekti* kendisine sormadan edemedim:
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=166277

-Siz Türk müsünüz?
—Kaşlarını yukarıya kaldırarak "hayır" manasına bir işaret yaptı.
—Ama ben hala merak ediyorum. "Peki* bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?"
-"Aldırma öylesine bir şey işte" dedi.

Ben yine ısrarla: "Fakat benim için bu çok önemli* çünkü bu benim milletimin bayrağı* benim bayrağım..."

Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:

-Siz Türk müsünüz?
—Evet Türk'üm.

İhtiyar gözlerime tanıdık bir göz arıyor gibi baktı. Anlatmaya başladı:

"Yıl 1915. Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de. Orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben* Avustralya Anzaklarındandım. İngilizler bizi toplayıp dediler ki: 'Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda. Birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir. ' Biz de inandık sözlerine ve savaşmak isteyenler arasına katıldık. Beynimizi yıkayan İngilizler Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevk ediyormuş. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler* orada birkaç ay talim gördük* sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler. Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor* gökyüzünde havai fişekler geceyi gündüze çeviriyordu.
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=166277

Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki* onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer bu barbarlıktan değil* kalplerindeki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. Biz karaya çıktık. Taarruz edeceğiz* bizi püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz* bizi gene püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim.

Gözlerimi açtığımda kendimi yabancı insanların arasında buldum. Nasıl korktuğumu anlatamam. İngilizler bize Türkleri barbar* vahşi kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat ettim* bana hiç de öfkeli bakmıyorlar* yaralarımı sarmışlar. İyice kendime gelince bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana.

İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Dedim ki kendi kendime:

-Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürürler* ama öldürmüyorlar... Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Hâlbuki beni cephenin gerisine gotürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı.

Bu duygularla

—Yazıklar olsun bana! Böyle asil insanlarla ben niye savaşıyorum* niye savaşmaya gelmişim?
Bu İngiliz milleti ne yalancıymış* ne kadar Türk düşmanıymış! diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam diye düşündüm durdum günlerce.
Nihayet bizi serbest bıraktılar. Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu Türk bayrağı dövmesini yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte.

Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti:

Talihin cilvesine bakın ki* o zaman ölmek üzere iken yaralarımı iyileştirerek* sıhhate kavuşmama çaba sarf eden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarf eden bir Türk...
Ne garip değil mi? Avustralya 'dan Amerika'ya gelirken bir Türk ile karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar* buna bütün kalbimle inanıyorum.

Peşinden nemli gözlerle
—Bana adınızı söyler misiniz?" dedi.
—Ömer" cevabını verdim. Merakla tekrar sordu:
—Peki* niçin Ömer ismini vermişler sana?
—Babam Müslümanların ikinci halifesinin isminden ilham alarak bana Ömer adını vermiş."
—Senin adın Müslüman adı mı?
—Evet* Müslüman adı deyince yüzüme baktı* doğrulmak istedi. Onun yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki:
—Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Josef Miller idi* şimdiden sonra "Anzaklı Ömer" olsun.
—Olsun dedim.
—Peki* doktor beni Müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu ?"

Şaşırdım* nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o bunu hep düşünüyormuş da kimseyle konuşup soramadığı için gerçekleştirememiş..

—Tabii dedim. "Müslüman olmak çok kolay." Sonra kendisine imanın ve İslam’ın şartlarını anlattım* kabul etti. Hem kelime-i şahadet getiriyor* hem de ağlıyordu..

Mırıldandı:

—Siz Müslümanlar tespih çekersiniz* bana da bir tespih bulsan da ben de yattığım yerden tespih çekerek Allah'ımı ansam olur mu? Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakk'ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Hemen bir tespih bulup kendisine getirdim. Hasta yatağında tespih çekiyor* biz de tedavisiyle ilgileniyorduk. Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti.

—Beni yalnız bırakma olur mu?

—Ne gibi Ömer amca?

—Ara sıra gel de bana İslamiyeti anlat! Sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor."

O günden sonra her gün yanına gittim* bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum* hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum;

-Doktor Ömer* lütfen 217 numaralı odaya gelin!

Hemen yukarı çıktım.
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=166277

Ömer amcanın odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi:

Sağ elinde tespih* açık duran sol kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı* göğsünde imanı ile koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu. Hemen başucuna oturdum* kendisine kelime-i şahadet söylettirdim* o şekilde kucağımda teslim-i ruh etti...

Bir Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk Milletine olan sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu.

ESTERGON · 02-10-2007, 23:33

Verilmişti ama tekrar okumak güzeldi.
Teşekkür ederim.
Kolay gelsin.

yasba · 03-10-2007, 22:38

Alıntı:

Orjinal Mesaj Sahibi ESTERGON

Verilmişti ama tekrar okumak güzeldi.
Teşekkür ederim.
Kolay gelsin.

Estergon üstada katılıyorum , teşekkürler .

≈ЌφЯHảΠ≈ · 04-10-2007, 16:23

Alıntı:

İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer bu barbarlıktan değil* kalplerindeki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş.

..................

...............

CSergeant · 04-10-2007, 17:17

Ben ilk kez okuyorum. Çok güzelmiş. Teşekkür ederim...

pr3ns3s_ · 04-10-2007, 18:18

Asil olunmaz , dogulur .. Tuylerim urperdi .. helal olsun

sudem · 04-10-2007, 18:45

bayıldım yazıya hakikaten insanın içinde viçdan ve iman gürlügü varsa nerde olursa olsun kendini hep hatırlatır ellerine sağlık süper bi yazıydı teşekkür ettim.

taxim · 04-10-2007, 19:25

her zamn grur duydum milletimle duyacamda ins anzakli omer amcayada allah rahmet eylesin

celebi385 · 04-10-2007, 21:52

çok çok teşekkürler

TURK POWER · 05-10-2007, 20:29

Alıntı:

Orjinal Mesaj Sahibi yasba

Estergon üstada katılıyorum , teşekkürler .

---------------------------
bütün dünya bunu farkındada ıclerıne sındıremıyorlar aslında olan anzaklara oldu

by_ask · 14-10-2007, 22:31

gözlerim doldu ya saol paylasimin için

Jazz Blues · 14-10-2007, 23:03

Bu güzel paylaşımı okurken aklıma geldi hemen

Ertuğrul Efekan ın Şehitkale,Destankale,ÇANAKKALE adlı bir kitabını almıştım geçen sene . Kitap dediğim ; içinde Türk asker imizin yaptığı kahranlıklar ve fedâkarlıklar , dünya ordularının Türk askeri nin sergilemiş olduğu bu kahramanlık ve fedakrlıklar karşısında göstermiş olduğu hayranlık,tutum ve davranışları anlatılır . En kısa zamanda almanızı isterim . 140 sayfalık mükemmel bir eser . Ertuğrul Efekan dır yazarı Safran Yayınları

ben aldığım gün okuyup bitirmişimdir

bende kitabın içinde geçen güzel bir yazıyı sizlerle paylaşmak isterim ;

Güneşe, Fırtınalara, Soğuk Ve Yağmura karşı
korumasız siperlerde çamur ve toz içerisinde günler geçiyor .
Fakat dünya nın bütün vasıta imkanlarına sahip düşmanlarıyla
ASLANLAR GİBİ DÖĞÜŞÜYORLARDI . Bu ne sessiz Bu ne gösterişsiz VATAN SEVGİSİYDİ

LİMAN VON SANDERS
( Çanakkale 5.kolordu komutanı )

Bu ve bunun gibi harika anlatımlar geçiyor içinde

paylaşımınız için teşekkür ediyor ... saygılarımı sunuyorum ...

RapCrown · 15-10-2007, 13:20

Teşekkür ederim müqe.. Defalarca okumama rağmen her okuyuşumda aynı heyecanı duydugum , aynı şekilde gururlandıgım , her okuyuşumda Türk olarak dünyaya geldiğim için şükrettiğim bir yazı..

SinneR! · 15-10-2007, 13:49

ilk kez okudum teşekkürler konu için

melancoli88 · 16-10-2007, 19:43

mükemmel bir yazıydı tşekkürler

bu ülkede bayraminmez ezan susmaz bunu herkes anlasn türkün o mühteşem gücünü anlasınlar

02-10-2007, 23:11	#1
MmMüqé! Forum Kalfası Kayıt Tarihi: Jul 2007 Üye numarası: #134988 Yer: çokkk..heryer bizim ;) Mesaj sayısı: 1,246 Karma etkisi: 292 Karma: 28631	Türklerin Asaleti !! 1957 Yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup ihtisas yapmak üzere ABD'ye giden Doktor Ömer Muşluoğlu* görev yaptığı hastanede başından geçen çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatmaktadır: Amerika 'ya gittiğim ilk yıllar. New York’ta* Medical Center Hospital' da görev almıştım. Fakat vazifem kan almak* kan vermek* serum takmak* elektrokardiyografi çekmek gibi işler.. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar hemen direkt olarak hasta muayenesine* tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da laboratuvarda çalışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam* tahminen yetmiş beş yaşlarında. —Kan vereceğim kolunuzu açar mısınız? Dedim. Adamcağız kanserdi ve aynı zamanda kansızdı. Kolunu açtım* baktım pazusunda bir Türk bayrağı dövmesi var. Çok ilgimi çekti* kendisine sormadan edemedim: Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=166277 -Siz Türk müsünüz? —Kaşlarını yukarıya kaldırarak "hayır" manasına bir işaret yaptı. —Ama ben hala merak ediyorum. "Peki* bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?" -"Aldırma öylesine bir şey işte" dedi. Ben yine ısrarla: "Fakat benim için bu çok önemli* çünkü bu benim milletimin bayrağı* benim bayrağım..." Bu söz üzerine gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu: -Siz Türk müsünüz? —Evet Türk'üm. İhtiyar gözlerime tanıdık bir göz arıyor gibi baktı. Anlatmaya başladı: "Yıl 1915. Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de. Orada savaşmak üzere bütün Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben* Avustralya Anzaklarındandım. İngilizler bizi toplayıp dediler ki: 'Barbar Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda. Birlik olup üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir. ' Biz de inandık sözlerine ve savaşmak isteyenler arasına katıldık. Beynimizi yıkayan İngilizler Türklere karşı topladığı askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevk ediyormuş. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler* orada birkaç ay talim gördük* sonra da bizi alıp Çanakkale'ye getirdiler. Savaşın şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor* gökyüzünde havai fişekler geceyi gündüze çeviriyordu. Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=166277 Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve cesareti gördükçe şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı bakımından da fazlaydık. Peki* onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan böyle saldırıyorlar. Meğer bu barbarlıktan değil* kalplerindeki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. Biz karaya çıktık. Taarruz edeceğiz* bizi püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz* bizi gene püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz. Derken böyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim. Gözlerimi açtığımda kendimi yabancı insanların arasında buldum. Nasıl korktuğumu anlatamam. İngilizler bize Türkleri barbar* vahşi kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat ettim* bana hiç de öfkeli bakmıyorlar* yaralarımı sarmışlar. İyice kendime gelince bu defa çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki onların yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. Şoke oldum doğrusu. Dedim ki kendi kendime: -Bu adamlar isteseler şu anda beni öldürürler* ama öldürmüyorlar... Veyahut isteseler önceden öldürebilirlerdi. Hâlbuki beni cephenin gerisine gotürdüler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı. Bu duygularla —Yazıklar olsun bana! Böyle asil insanlarla ben niye savaşıyorum* niye savaşmaya gelmişim? Bu İngiliz milleti ne yalancıymış* ne kadar Türk düşmanıymış! diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam diye düşündüm durdum günlerce. Nihayet bizi serbest bıraktılar. Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür boyu unutmamak için koluma bu Türk bayrağı dövmesini yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte. Benim gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: Talihin cilvesine bakın ki* o zaman ölmek üzere iken yaralarımı iyileştirerek* sıhhate kavuşmama çaba sarf eden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye çaba sarf eden bir Türk... Ne garip değil mi? Avustralya 'dan Amerika'ya gelirken bir Türk ile karşılaşacağımı hiç tahmin etmezdim. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar* buna bütün kalbimle inanıyorum. Peşinden nemli gözlerle —Bana adınızı söyler misiniz?" dedi. —Ömer" cevabını verdim. Merakla tekrar sordu: —Peki* niçin Ömer ismini vermişler sana? —Babam Müslümanların ikinci halifesinin isminden ilham alarak bana Ömer adını vermiş." —Senin adın Müslüman adı mı? —Evet* Müslüman adı deyince yüzüme baktı* doğrulmak istedi. Onun yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri dolu doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki: —Senin adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Josef Miller idi* şimdiden sonra "Anzaklı Ömer" olsun. —Olsun dedim. —Peki* doktor beni Müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu ?" Şaşırdım* nasıl da birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o bunu hep düşünüyormuş da kimseyle konuşup soramadığı için gerçekleştirememiş.. —Tabii dedim. "Müslüman olmak çok kolay." Sonra kendisine imanın ve İslam’ın şartlarını anlattım* kabul etti. Hem kelime-i şahadet getiriyor* hem de ağlıyordu.. Mırıldandı: —Siz Müslümanlar tespih çekersiniz* bana da bir tespih bulsan da ben de yattığım yerden tespih çekerek Allah'ımı ansam olur mu? Bu sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakk'ı zikretmeyi ihmal etmiyormuş. Hemen bir tespih bulup kendisine getirdim. Hasta yatağında tespih çekiyor* biz de tedavisiyle ilgileniyorduk. Bir gün yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti. —Beni yalnız bırakma olur mu? —Ne gibi Ömer amca? —Ara sıra gel de bana İslamiyeti anlat! Sen çok güzel şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor." O günden sonra her gün yanına gittim* bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum* hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum; -Doktor Ömer* lütfen 217 numaralı odaya gelin! Hemen yukarı çıktım. Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=166277 Ömer amcanın odasına vardığımda gördüğüm manzara aynen şöyleydi: Sağ elinde tespih* açık duran sol kolunun pazusunda dövme Türk bayrağı* göğsünde imanı ile koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu. Hemen başucuna oturdum* kendisine kelime-i şahadet söylettirdim* o şekilde kucağımda teslim-i ruh etti... Bir Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk Milletine olan sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu.

Konu Araçları	Bu Konuda Ara
Printer Çıktısını Göster Sayfayı Emaille Yolla	Bu Konuda Ara: Gelişmiş Arama

02-10-2007, 23:33	#2
ESTERGON Moderator Kayıt Tarihi: Jan 2006 Üye numarası: #47801 Yer: im KALBİN Mesaj sayısı: 9,821 Karma etkisi: 44090 Karma: 4407476	Verilmişti ama tekrar okumak güzeldi. Teşekkür ederim. Kolay gelsin.

04-10-2007, 17:17	#5
CSergeant Forum Ustası Kayıt Tarihi: Jan 2006 Üye numarası: #50243 Yer: Ankara Mesaj sayısı: 6,002 Karma etkisi: 20834 Karma: 2082174	Ben ilk kez okuyorum. Çok güzelmiş. Teşekkür ederim...

04-10-2007, 18:18	#6
pr3ns3s_ Forum Kalfası Kayıt Tarihi: Apr 2006 Üye numarası: #61261 Mesaj sayısı: 1,049 Karma etkisi: 132 Karma: 12467	Asil olunmaz , dogulur .. Tuylerim urperdi .. helal olsun

04-10-2007, 18:45	#7
sudem Forum Ustası Kayıt Tarihi: Sep 2007 Üye numarası: #145665 Yer: sevdiklerimin yanı Mesaj sayısı: 2,537 Karma etkisi: 21318 Karma: 2131123	bayıldım yazıya hakikaten insanın içinde viçdan ve iman gürlügü varsa nerde olursa olsun kendini hep hatırlatır ellerine sağlık süper bi yazıydı teşekkür ettim.

04-10-2007, 19:25	#8
taxim Daimi Üye Kayıt Tarihi: Jan 2007 Üye numarası: #103998 Yer: GABAR'da PUsU da Mesaj sayısı: 374 Karma etkisi: 38 Karma: 3204	her zamn grur duydum milletimle duyacamda ins anzakli omer amcayada allah rahmet eylesin

04-10-2007, 21:52	#9
celebi385 Cool Üye Kayıt Tarihi: Nov 2005 Üye numarası: #39775 Mesaj sayısı: 130 Karma etkisi: 7 Karma: 10	çok çok teşekkürler

14-10-2007, 22:31	#11
by_ask Forum Ustası Kayıt Tarihi: Mar 2006 Üye numarası: #56157 Yer: Denizli Mesaj sayısı: 3,996 Karma etkisi: 34544 Karma: 3453420	gözlerim doldu ya saol paylasimin için

14-10-2007, 23:03	#12
Jazz Blues Forum Kalfası Kayıt Tarihi: Jul 2007 Üye numarası: #134195 Yer: İstanbul Mesaj sayısı: 2,277 Karma etkisi: 1319 Karma: 131292	Bu güzel paylaşımı okurken aklıma geldi hemen Ertuğrul Efekan ın Şehitkale,Destankale,ÇANAKKALE adlı bir kitabını almıştım geçen sene . Kitap dediğim ; içinde Türk asker imizin yaptığı kahranlıklar ve fedâkarlıklar , dünya ordularının Türk askeri nin sergilemiş olduğu bu kahramanlık ve fedakrlıklar karşısında göstermiş olduğu hayranlık,tutum ve davranışları anlatılır . En kısa zamanda almanızı isterim . 140 sayfalık mükemmel bir eser . Ertuğrul Efekan dır yazarı Safran Yayınları ben aldığım gün okuyup bitirmişimdir bende kitabın içinde geçen güzel bir yazıyı sizlerle paylaşmak isterim ; Güneşe, Fırtınalara, Soğuk Ve Yağmura karşı korumasız siperlerde çamur ve toz içerisinde günler geçiyor . Fakat dünya nın bütün vasıta imkanlarına sahip düşmanlarıyla ASLANLAR GİBİ DÖĞÜŞÜYORLARDI . Bu ne sessiz Bu ne gösterişsiz VATAN SEVGİSİYDİ LİMAN VON SANDERS ( Çanakkale 5.kolordu komutanı ) Bu ve bunun gibi harika anlatımlar geçiyor içinde paylaşımınız için teşekkür ediyor ... saygılarımı sunuyorum ...

15-10-2007, 13:20	#13
RapCrown Forum Ustası Kayıt Tarihi: Aug 2006 Üye numarası: #83295 Yer: South Korea Mesaj sayısı: 4,160 Karma etkisi: 10844 Karma: 1083413	Teşekkür ederim müqe.. Defalarca okumama rağmen her okuyuşumda aynı heyecanı duydugum , aynı şekilde gururlandıgım , her okuyuşumda Türk olarak dünyaya geldiğim için şükrettiğim bir yazı..

15-10-2007, 13:49	#14
SinneR! Forum Ustası Kayıt Tarihi: Dec 2006 Üye numarası: #101533 Yer: Always pİİz BecAuSE İZMİTLİYİZZzzz Mesaj sayısı: 4,362 Karma etkisi: 9373 Karma: 936336	ilk kez okudum teşekkürler konu için

16-10-2007, 19:43	#15
melancoli88 Çırak Kayıt Tarihi: Sep 2007 Üye numarası: #144957 Mesaj sayısı: 5 Karma etkisi: 0 Karma: 79	mükemmel bir yazıydı tşekkürler bu ülkede bayraminmez ezan susmaz bunu herkes anlasn türkün o mühteşem gücünü anlasınlar