Yuzlerce Isik Huzmesi

alpi_09

YUZLERCE ISIK HUZMESI

Allah’ım.

Yüzlerce ışık huzmesi..

İflah olmaz bir ateş topu misali..

Ya da sıcaklığıyla yakından bakanı kör eden bir çelik eritme kazanı sanki.

Makinalı tüfeğimin kapalı emniyeti.

‘Seri’de şimdi.

Bekliyorum.

Yüzbaşımın “Ateş” emrini.



*******
Kaynak: Wardom http://www.wardom.com.tr/showthread.php?t=62036

Anneciğim hatırlar mısın hani?

Kenarlarına kum torbaları dizilmiş kurşun lekeli

Askeri karakolun önündeki.

Sana gönderdiğim son resmimi..

İşte tam oradayım şimdi.

Kayalık mevziinin içinde.

Türk bayrağı; hemen arkamdaki.

Aydınlanmak bilmiyor karanlık.

Tıpkı sessizliğin içindeki böceklerin kurşun seslerinden çığlık atamadığı gibi.

Yeni gün de.

Isıtmak istemiyor bedenimizi.



*******

Komutanım, elindeki M-16’nın dürbünü ile etrafı kolaçan ediyor.

İlk o ateş açacak.

“Bismillah” diyor ve tetiğe basıyor.

İzli mermiler karanlığı delip yarıyor.

Üsteğmen telsiz elinde karargahla konuşuyor: ”Var gücümüzle teröristlere karşı savaşıyoruz. Çok ateş var. Sağ dönmemiz mucize.”

Telsizi kapatıyor cevap beklemeden.

Her yer kan gölü.

Ben dahil 20 Türk askeri.

Yüz metre ötemizdeki.

Kayalıklara kurşun yağdırıyoruz.

Hepimiz naralar atıyoruz.

Bunu yaparken bazen nişan alıyor, bazen nişan almadan bölgeyi tarıyoruz.

Bu sırada roket atarlar ateşleniyor ve gecenin derin karanlığında, arkalarında koyu izli bir duman bırakıyor.

Roketlerin patladığı yerden ise etrafa kaya parçaları saçılıyor.

Ay ışığı gölgeleri berraklaştırıyor.

Karşı taraftaki tiz çığlıkların sesi daha da artıyor.



******

O da ne; düşmanın bulunduğu alandan bir ses geliyor; sanki bir yılanın ağzından çıkmış gibi zehirli ve tıslayan.

Ses ardına saklandığımız kayalığa çarpıyor; kıvılcımlar saçılıyor etrafa.

Sağ yanımdaki arkadaşımdan “Allah” diye bir çığlık kopuyor.

Benimse başımda şiddetli bir ağrı.

Şakağımdan boşalan kanlar yüzümü kırmızıya boyuyor.

Ve gözlerim kapanıyor.



******

Sesler.

At sesleri geliyor kulaklarıma.

Binlerce nal sesinin çıkardığı dev bir senfoni sesi.

Uzaktan yaklaşan bir karaltı gittikçe büyüyor.

İçimde yalnızlığa dair uğultu siliniyor.

Coşku selleri gökyüzünden kopup üzerime yağıyor.

Atlar..

Engellerin önünden kanatlanarak geçiyorlar adeta.

“La İlahe İllallah” diyen bana yabancı boğuk bir ses kopuyor gırtlağımdan.

Göz yaşlarım boşalıyor “Onlar” diyebiliyorum sadece.

“Onlar Ölmez”..

Atlarının üzerinde gözlerine ileri dikmiş kalpaklı Türk askerleri uçarak ilerliyor.

Ellerimi havaya kaldırıyorum

Beni görüp de yanlarına alsınlar diye..



******

Üşüyorum.

Neden soğuk burası?

Damarlarımdaki kan mı donuyor, ne?

Parmaklarım uyuşmaya başlıyor.

Dudaklarım morarmış, çenem titriyor

Git gide nefesim kesiliyor

Kalbim yavaşlıyor, durmak üzere.

Hayatım bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden.

Dün baba ocağında ekmek yiyen bir gençtim ya bugün?

Ordu yuvasında birkaç haini vurmuş.

Cesur bir asker.

******

İçimi ısıtmak için son kez seni düşünüyorum.

Saçımı okşayan şefkatli ellerini, “Oğlum” diyen sesini,

“Seni Seviyorum oğul” diyorsun göz yaşlarıyla.

Kalpaklı üzeri kana bulanmış bir Türk askeri hemen senin arkanda şefkatli gözlerle bana bakıyor; sen duymuyorsun ama o bana, “Tut elimi yiğit” diyor.

Tıpkı üç yıl önce kaybettiğim babam gibi.

Sıcacık elleri.

Vatan uğruna şehit düşen yavrun gidiyor anne; sen artık üzülme e mi?

Vatanım sağolsun.

Milletim sağolsun.

Eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlühü.